Your address will show here +12 34 56 78
علم و دانش

موسیقی جاز و بلوز شباهت‌های زیادی با یکدیگر دارند. هر دو به وسیله سیاه‌پوستان آمریکا و در جنوب ایالات متحده، در نیمه دوم قرن نوزدهم متولد شدند و پس از آن در دهه‌های اوایل قرن بیستم به سایر مناطق گسترش یافته‌اند؛ هر دو دارای نت غمگین بلو هستند که از تغییر شکل یک نت خاص به ربع‌پرده یا نیم‌پرده به وجود می‌آید و هر دو از اصل بداهه‌پردازی بهره می‌گیرند. این دو سبک تاثیرات زیادی بر موسیقی پاپ در آمریکا داشته‌اند. در ادامه به بررسی دقیق‌تر این دو سبک می‌پردازیم.

تمرکز اصلی موسیقی جاز بر بداهه‌نوازی، بداهه‌خوانی و پویایی یک گروه است این در حالی است که موسیقی بلوز تنها بر یک نوازنده، یک خواننده و یک محتوای منحصر به فرد تمرکز دارد. اکثر قطعات جاز ملودی هستند اما قطعات بلوز غالبا کلام دارد. بلوز پایه و جزئی از موسیقی جاز است این در حالی است که عکس آن صحت ندارد. در واقع می‌توان گفت یکی از شاخه‌های جاز که به توسعه آن هم کمک کرده است بلوز یعنی موسیقی مخصوص سیاه‌پوستان است. بلوز حدود یک سوم موسیقی جاز را تشکیل می‌دهد.
صدای موسیقی بلوز تا حدودی به سبک کانتری شباهت دارد با این تفاوت که کانتری بیشتر برای رقص و شادی است و بلوز تا حدود زیادی شامل موسیقی‌های محزون می‌شود. صدای موسیقی جاز تا حدود زیادی شبیه به بلوز و کانتری است و برای شخصی که تمام عمر موسیقی کلاسیک گوش داده صدایش کاملا جدید و عجیب است.

جاز در ابتدا موسیقی سازی و بلوز موسیقی سازی و آوازی بود.

مبدا بلوز به قرن نوزدهم میلادی در ایالات جنوبی آمریکا، میسیسیپی، تگزاس و شیکاگو برمی‌گردد. در مقابل جاز مربوط به جوامع آفریقایی آمریکایی، نیواورلئان، شیکاگو و نیویورک در قرن بیستم میلادی است.
اولین قطعه‌ی بلوز به سال ۱۹۰۸ میلادی و اولین قطعه‌ی جاز به سال ۱۹۱۸ میلادی برمی‌گردد. در بلوز سبک موسیقی بومی آمریکایی آفریقایی و در جاز تلفیقی از سبک موسیقی اروپایی آفریقایی دیده می‌شود. سازهای رایج در بلوز گیتار، بیس، پیانو، سازدهنی، کنترباس، درامز، ساکسیفون، ترومپت و ترومبون است و اما از جمله سازهای رایج در جاز می‌توان به گیتار، پیانو، بیس، ساکسیفون، ترومپت، کلارینت، درامز، توبا و کنترباس اشاره کرد.
مشتقات موسیقی بلوز بلوگرس، جاز، آراندبی، راک‌اندرول و راک و مشتقات موسیقی جاز کالوپسو، فانک، موسیقی تلفیقی یا فیوژن، جاز بلوز، جاز لاتین، رگتایم، سول و سوینگ است.
بلوز از اوایل قرن بیستم همه‌گیر شد این در حالی است که جاز اوایل فقط در فاحشه‌خانه‌ها نواخته می‌شد.
از جمله هنرمندان معروف در موسیقی بلوز می‌توان به بی‌بی‌کینگ (B. B. King)، مادی واترز (Muddy Waters)، هَندی (W. C. Handy)، جان لی هوکر (John Lee Hooker)، بیگ بیل برنزی (Big Bill Broonzy) و تامی جانسون (Tommy Johnson) اشاره کرد. لویی آرمسترانگ (Louis Armstrong)، دوک الینگتون (Duke Ellington)، بیلی هالیدی (Billie Holiday)، الوین جونز (Elvin Jones)، چارلی پارکر (Charlie Parker) و چارلز مینگس (Charles Mingus) از جمله هنرمندان معروف در سبک جاز هستند.

جاز

جاز سبک وسیعی است و ارائه‌ی تعریفی دقیق برای آن راحت نیست اما می‌توان بداهه‌نوازی و بداهه‌خوانی را پایه‌ی آن دانست. غالبا در جاز ملودی از قبل مشخص است و هر نوازنده بخشی به ملودی اصلی اضافه می‌کند. بداهه چه در نوازندگی و چه در خوانندگی در جاز عنصر اصلی محسوب می‌شود و به حال و هوای نوازنده یا خواننده، تماشاگران و تعامل و ارتباط بین نوازندگان و خوانندگان گروه بستگی دارد. یعنی محرک اصلی برای ایجاد این نوع موسیقی احساسی است که در لحظه اجرا بروز می‌کند. بسیاری از آهنگ‌های جاز به این صورت نواخته می‌شوند؛ یعنی در همان زمانی که نوازنده مشغول اجرای آهنگ است، موسیقی ساخته می شود. در جاز نوازنده یا خواننده سعی می‌کند با کمک ساز یا صدایش، صدایی منحصر به فرد تولید کند. افراد ماهر در این سبک از سویینگ کمک می‌گیرند و از حرکات سر، گردن و پا استفاده می‌کنند. منشا این حرکات به موسیقی مرسوم آفریقایی برمی‌گردد.

بلوز

بلوز برخلاف جاز سبک گروهی نیست و اغلب تنها شامل یک خواننده یا یک نوازنده است. موضوع قطعات بلوز غم و غصه‌های زندگی، عشق از دست‌رفته، بدرفتاری و فقر است. موسیقی بلوز اکثرا بر پایه‌ی گیتار است. گام‌های بلوز شامل نت‌های بلوز هستند که در فرکانس پایین‌تری نواخته می‌شوند و این از جمله مشخصه‌های سبک بلوز است. تمرکز در بلوز همیشه بر روی یک نفر است یک خواننده یا یک نوازنده، حتی زمانی که اجرا در قالب یک گروه انجام می‌شود.

دلیل ارتباط این دو سبک در چیست؟

جاز و بلوز هر دو در اواخر قرن نوزدهم در جنوب آمریکا متولد شدند و پس از آن به مناطق شمالی آمریکا رفتند و سبک‌های مختلفی از آن‌ها مشتق شد. ارتباط جاز و بلوز از آنجایی شروع شد که نوازندگان و خوانندگان بلوز از بداهه‌نوازی و بداهه‌خوانی استفاده کردند.

تاریخچه

در نیواورلئان، رژه‌ی سازهای بادی برنجی در جریان مراسم عزاداری و مراسم عروسی بسیار رایج بود. پس از مدتی موسیقی‌دانان نسبت به موسیقی عصر حاضر نیاز به تنوع و تغییر را احساس کردند و کم‌کم از الگوهای موسیقی آفریقایی آمریکایی و ترکیب آن در موسیقی نظامی استفاده کردند. این تلفیق در ادامه با مهاجرت نوازندگان و خوانندگان به نقاط دیگر هم منتشر شد. موسیقی بلوز بخش مهمی از موسیقی جاز است چرا که در ابتدا جاز با استفاده از بداهه‌نوازی و بداهه‌خوانی روی قطعات و گام‌های بلوز در جنوب آمریکا متولد شد و با گذشت زمان به ایالت‌های شمالی نیویورک و شیکاگو رسید و تبدیل به یکی از پرطرف‌دارترین ژانرهای موسیقی آمریکا شد. در دهه‌ی ۱۹۲۰ میلادی جاز و در دهه‌ی ۱۹۳۰ میلادی سویینگ محبوب‌ترین سبک‌های موسیقی در آمریکا شناخته شدند. در طول سال‌ها موسیقی جاز دستخوش تغییراتی شده و پیشرفت‌هایی هم داشته، اما اساس آن تغییری نکرده است.

سبک بلوز به اواخر دهه‌ی ۱۸۰۰ میلادی برمی‌گردد (البته تاریخ دقیق تولد این سبک مشخص نیست). اولین بار بلوز در میسیسیپی و تگزاس در سال ۱۹۰۱ میلادی ضبط شد. قبل از سال ۱۹۲۰ میلادی بلوز از سبک‌های محبوب موسیقی در آمریکا محسوب می‌شد. اولین باری که از تکنیک اسلاید در گیتار در بلوز استفاده شد مربوط به سال ۱۹۲۳ میلادی بود و پس از آن، بعد از جنگ جهانی دوم گیتار الکتریک در بلوز به کار برده شد و تاثیر بسیاری بر موسیقی راک‌اندرول گذاشت.

منبع: Diffen

۰

علم و دانش

بهترین سن برای شروع یادگیری موسیقی

اگر قصد دارید فرزندانتان یادگیری موسیقی را شروع کنند پس لازم است بدانید مناسب‌ترین و بهترین سن برای شروع چه سنی است؛ به طوری که دانستن سن مناسب برای هر ساز یا حتی خوانندگی بخش مهمی از فرآیند یادگیری موسیقی برای کودک محسوب می‌شود. اکثر اوقات کودک از نظر ذهنی آمادگی شروع نوازندگی یا خوانندگی را دارد اما از نظر جسمی و فیزیکی توانایی کافی را ندارد. مثلا حجم ریوی کافی برای شروع یادگیری یک ساز بادی را ندارد و یا صدای نابالغ ویا حتی انگشتان ضعیف او را برای یادگیری ناتوان کرده‌اند. در ادامه، هر ساز به تفکیک بررسی شده و به علاوه سن مناسب برای شروع یادگیری آن نیز آورده شده است.

پیانو

بهترین سن برای شروع یادگیری پیانو، سن چهار یا پنج سالگی است.

گیتار بیس

بسیاری از نوازندگان گیتار بیس قبل از شروع یادگیری گیتار بیس، نوازنده‌ی گیتار بوده‌اند. اما خیلی از هنرجوها هم گیتار بیس را به عنوان اولین ساز انتخاب می‌کنند. مهم‌ترین مسئله‌ی تاثیرگذار بر سن شروع یادگیری نوازندگی در مورد گیتار بیس اندازه‌ی آن است. اندازه‌ی یک گیتار بیس استاندارد تقریبا ۹۰ سانتی‌متر است. البته برخی سازنده‌ها گیتار بیس کوچک‌تر برای هنرجویان کم‌سن با جثه‌ی کوچک تولید می‌کنند. اندازه‌ی این گیتارها تقریبا سه چهارم اندازه‌ی استاندارد آن است. بعد از سایز گیتار بیس، نکته مهم قدرت انگشتان هنرجو است. انگشتان نوازنده باید قدرت فیزیکی کافی برای نواختن گیتار بیس را داشته باشد. به همین دلیل روی هم رفته سن پیشنهادی برای شروع نوازندگی گیتار بیس سن ۸ یا ۹ سالگی است. این در حالی است که سن مناسب برای یادگیری گیتار ۶ یا ۷ سالگی است. دلیل این تفاوت در اندازه‌ی بزرگتر و سیم‌های سنگین‌تر گیتار بیس نسبت به گیتار است. البته این یک قانون کلی است و حتما استثنائاتی دارد؛ مثلا کودک ۹ ساله با جثه‌ی کوچک نمی‌تواند نوازندگی گیتار بیس را شروع کند. این در حالی است که کودک ۷ ساله که قد بلندی دارد می‌تواند.

 

گیتار

سن مناسب برای شروع یادگیری گیتار، سن ۶ سالگی است. مهمترین فاکتور در مورد گیتار توانایی دست هنرجو است. البته این یک قانون کلی است ممکن است کودک ۵ ساله از نظر فیزیکی توانایی نوازندگی گیتار را داشته باشد این در حالی است که کودک ۷ ساله با جثه‌ی کوچک ناتوان است. مهمترین نکته راجع به یادگیری گیتار توسط کودک، انتخاب گیتار با اندازه‌ی مناسب است. اندازه‌ی یک گیتار استاندارد، تقریبا ۶۰ سانتی‌متر است. البته سازنده‌هایی هستند که گیتار با اندازه‌ی ی۱/۲ و یا ۳/۴ اندازه‌ی اصلی برای هنرجویان کم سن و سال طراحی می‌کنند. پیشنهاد می‌شود برای سن ۵ تا ۸ سال، گیتار با اندازه‌ی ۱/۲ ، برای سن ۸ تا ۱۲ سال گیتار با اندازه‌ی ۳/۴ اندازه‌ی استاندارد و برای ۱۲ سال به بالا گیتار استاندارد تهیه شود. انتخاب سایز مناسب ساز باعث افزایش انگیزه‌ی کودک برای نوازندگی می‌شود. یادگیری نوازندگی با ساز بزرگ برای کودک لذت‌بخش نخواهد بود.

درامز

در مورد درامز نمی‌توان مشخصا عددی را به عنوان سن مناسب برای شروع تعیین کرد. در حالت کلی سن ۷ سالگی سن مناسبی برای شروع یادگیری درامز است. در واقع فارغ از سن کودک فاکتورهای دیگری هستند که تعیین می‌کنند آیا یک کودک شرایط شروع نوازندگی درامز را دارد یا خیر. اولین و مهم‌ترین فاکتور توانایی دست کودک است، آیا دستان کودک شما به اندازه‌ای قوی است که از چوب درامز استفاده کند. فاکتور مهم بعدی بلوغ هنرجو است. باید اشاره کرد که در مورد درامز هم استثنا وجود دارد به طوری که یک کودک ۶ ساله ممکن است شرایط لازم برای شروع نوازندگی درامز را کاملا داشته باشد. فاکتور سوم آمادگی ذهنی و علمی کودک است. یادگیری درامز علاوه بر توانایی فیزیکی توانایی علمی نسبتا بالایی لازم دارد چرا که موارد زیادی است که در حین آموزش باید پوشش داده شود. نوازنده‌ی درامز باید قادر به خواندن متون موسیقایی و یادگیری تکنیک‌های ضرب و ریتم باشد.

خوانندگی

گاهی والدین به دلیل علاقه‌ی فرزندشان به خواندن، به فکر شروع آموزش خوانندگی برای فرزندشان می‌افتند. گاهی پدر و مادرها قصد ثبت‌نام فرزند ۳یا ۴ ساله‌شان در دوره‌های آموزش خوانندگی دارند. اما باید بدانید در چنین سنی آموزش خوانندگی به فرزند، موفق نخواهد بود. شروع یادگیری خوانندگی باید بعد از سن بلوغ فرزند باشد. کیفیت صدای انسان به مرور زمان و با گذر عمر بهتر می‌شود به همین دلیل است که خوانندگی در سنین پایین توصیه نمی‌شود. سن بلوغ در افراد متفاوت است اما به طور میانگین در سنین ۱۱ یا ۱۲ سالگی اتفاق می‌افتد؛ در این سن است که صدای فرد دچار تغییر می‌شود. به طور مثال زمانی که صدای یک پسر نوجوان کلفت و بم می‌شود می‌تواند یادگیری خوانندگی را شروع کند. در صورتی که کودکتان واقعا به خوانندگی علاقه دارد اما از نظر سنی برای شروع مناسب نیست، می‌تواند تا محیا شدن شرایط سنی مناسب به نوازندگی پیانو بپردازد؛ به این ترتیب تا سن مناسب برای خوانندگی از نظر ریتم، ملودی و سایر تکنیک‌ها قوی می‌شود.

ساکسیفون

سن مناسب برای شروع نوازندگی ساکسیفون بسته به جثه‌ی هنرجو و اندازه‌ی این ساز متفاوت است. سن ۷ یا ۸ سالگی به صورت میانگین حداقل سن مناسب برای ساکسیفون است. ساکسیفون آلتو با توجه به اینکه تقریبا ۶۰ سانتی‌متر است برای هنرجویان کم سن و سال مناسب‌تر است. از طرفی ساکسیفون آلتو برای کسانی که تازه نواختن ساکسیفون را شروع کرده‌اند، به دلیل اندازه و وزنش، مناسب‌تر است. یک مزیت راجع به ساکسیفون این است که حرکت انگشتان و نت‌خوانی برای تمام مدل‌های ساکسیفون یکسان است. به همین دلیل است که بسیاری از نوازندگان با ساکسیفون آلتو شروع می‌کنند و سپس در ادامه ساکسیفون باریتون و تنور را انتخاب می‌کنند. تنور در ژانرهای جاز، بلوز و گاهی راک بسیار رایج است. در مدارس موسیقی آموزش ساکسیفون تنور از سن ۸ سالگی شروع می‌شود. ساکسیفون باریتون تقریبا ۱۲۰ سانتی‌متر است. به همین دلیل است که سن مناسب برای شروع نوازندگی ساکسیفون باریتون ۹ یا ۱۰ سالگی است. همچنین ساکسیفون باریتون نسبت به تنور و آلتو گران‌تر است.

فلوت

بسیاری از والدین تمایل به ثبت نام فرزند سه یا چهار ساله‌شان در دوره‌های آموزشی نوازندگی فلوت دارند. شروع یادگیری موسیقی در سنین پایین خیلی خوب است اما باید از نظر فیزیکی و ذهنی، فرزند آمادگی لازم را داشته باشد. اولین فاکتور در نوازندگی فلوت این است که آیا دستان کودک به اندازه‌ی کافی بزرگ است که قادر به نوازندگی چندین کلید روی فلوت باشد. همچنین به عنوان یک ساز بادی، حجم ریه‌ی کودک هم فاکتور تعیین‌کننده‌ای است. از این رو سن مناسب برای شروع نوازندگی سن ۷ یا ۸ سال است. البته برای هنرجویان کم سن و سال با جسه‌ی کوچک می‌توان از فلوت خمیده استفاده کرد که نسبت به فلوت معمولی سایز کوچک‌تری دارد. در مدارس موسیقی هنرجویان اکثرا از سن ۱۱ یا ۱۲ سالگی شروع به نواختن فلوت می‌کنند.

کلارینت

به دلیل تعدد کلیدهای ساز کلارینت حداقل سن مناسب برای نوازندگی آن، سن ۷ سالگی است. مهمترین فاکتور در مورد کلارینت اندازه‌ی دست کودک است که آیا به اندازه کافی بزرگ است تا تمام کلیدها را پوشش دهد. همچنین چون یک ساز بادی است حجم ریه‌ی نوازنده هم مهم است. بسیاری از مدارس آموزش کلارینت را از کلاس سوم یا چهارم شروع می‌کنند.

ویولن

برای اینکه کودک آمادگی شروع یادگیری ویولن را داشته باشد باید از نظر فیزیکی، روحی و ذهنی آماده باشد. سن مناسب برای شروع نوازندگی ویولن چهار سالگی است. سازندگان ویولن مدل‌هایی در اندازه‌ی کوچک، مناسب برای کودکان طراحی و تولید کرده‌اند. فاکتور مهم در مورد نوازندگی ویولن، قدرت دست کودک به دلیل نوازندگی با سیم‌ها و آرشه است. همچنین آرشه و سیم‌های ویولن نیاز به نگه‌داری دارند که گاهی برای کودکان کم سن و سال انجام آن مشکل است.

ویولا

ویولا نسبت به ویولن بزرگتر است و صدای بمتر و عمیق‌تری دارد. سن پیشنهادی برای شروع یادگیری ویولا سن ۵ یا ۶ سالگی است البته کودک باید از نظر قدرت دست در وضعیت قابل قبولی باشد تا آمادگی لازم برای شروع آموزش را داشته باشد. اغلب دانش‌آموزان با ورود به مدرسه یا ارکستر یادگیری ویولا را آغاز می‌کنند. البته ویولا در اندازه‌ی کوچک مناسب برای کودکان هم طراحی و تولید می‌شود اما نسبت به ویولن کمتر رایج است.

ویولن‌سل

اکثر معلمان سن ۶ یا ۷ سالگی را سن مناسب برای شروع نوازندگی ویولن‌سل می‌دانند.

ترومپت

سن مناسب برای شروع یادگیری ترومپت سن ۸ سالگی است. در بسیاری از مدارس شروع آموزش از کلاس سوم یا چهارم می‌باشد. برای نوازندگی ترومپت حجم بالای ریه و ماهیچه‌های قوی دهان لازم است. به علاوه ترومپت قبل از هر بار نوازندگی نیاز به تمیزکردن و مونتاژ دارد که ممکن است کودک با سن کم از پس آن برنیاید.

ترومبون

سن مناسب برای شروع یادگیری ترومبون سن ۸ تا ۱۰ سالگی است. البته بیشتر دانش‌آموزان در سال اول یا سوم دوره‌ی متوسطه نوازندگی ترومبون را شروع می‌کنند. برای نوازندگی ترومبون، مثل شیپور حجم بالای ریه و ماهیچه‌های قوی دهان لازم است. همچنین قبل از هر بار نوازندگی نیاز به تمیزکردن و مونتاژ دارد که ممکن است کودک با سن کم از پس آن برنیاید.

منبع: Musika

۰

علم و دانش

به عنوان یک نوازنده گیتار خیلی برایتان پیش آمده که حس و حال تمرین نوازندگی ندارید اما باید تمرین کنید. در ادامه به ۱۰ مورد اشاره می‌کنیم که برای شروع تمرین نوازندگی گیتار می‌تواند کارساز باشد.

۱. به یاد داشته باشید که شروع نوازندگی گیتار مثل روشن‌کردن اتومبیل است. استارت اتومبیل بیشترین انرژی و توان باتری را صرف می‌کند. در واقع شروع نوازندگی سخت است اما لذت پس از شروع نوازندگی به اندازه‌ای است که نوازنده گذر زمان را متوجه نمی‌شود.

۲. سعی کنید به محض اینکه حس و حال نوازندگی را داشتید، آن را به تعویق نیاندازید. مسلما اگر با انگیزه به تمرین بپردازید نتیجه‌ی مطلوب خواهید گرفت. به خاطر داشته باشید حس و حال شما نتیجه‌ی انرژی اطراف شماست، انرژی که آن را بی‌دلیل دریافت نکرده‌اید؛ پس به آن پاسخ دهید.

۳. سعی کنید در محلی منظم، مرتب و سازماندهی‌شده تمرین کنید. محلی که در آن تمرین نوازندگی می‌کنید، بر انگیزه‌ی شروع و ادامه‌ی تمرین و یادگیری تاثیرگذار است. محیط مناسب می‌تواند از استرس نوازنده بکاهد و حتی حس و حال بهتری به او بدهد. مهم است هر آنچه که ممکن است در حین تمرین به آن نیاز داشته باشید، به راحتی در دسترس باشد.
ذهن انسان مثل یک پردازنده است که در هر لحظه در حال انجام میلیون‌ها پردازش است؛ پردازش‌هایی که از آن‌ها بی‌خبر هستیم. شاید فکر کنید که محل تمرین نمی‌تواند تاثیر چندانی روی تمرین نوازندگی داشته باشد اما کافی است در محل درست تمرین کنید تا با نتیجه و تاثیر آن شگفت‌زده شوید.

۴. محل تمرین نوازندگی را جذاب و زیبا کنید؛ دکوراسیون، مبلمان، قاب عکس‌ها، دیوارها، کاغذ دیواری و هر آنچه را که فکر می‌کنید حس و حال خوبی به شما نمی‌دهد و نیاز به تغییر دارد، عوض کنید. حتی تغییرات کوچک می‌تواند ذهن شما را تازه کند. فراموش نکنید محیطی که در آن تمرین می‌کنید باید به گونه‌ای ترغیب‌کننده باشد؛ پس آن را آن طور که به شما حس خوبی بدهد تغییر دهید.

۵. قبل از شروع تمرین آنچه را که بابتش می‌خواهید تمرین کنید، به خاطر بیاورید. مسلما تمرین نوازندگی راحت‌تر خواهد بود در صورتی که بدانید برای چه تمرین می‌کنید. مثلا هدف تمرین می‌تواند صرفا برای حفظ تکنیک نوازندگی‌تان و یا نوشتن یک آهنگ جدید و یا یادگیری نوازندگی یک قطعه باشد.

۶. شروع کن! «باید تمرین کنم» می‌تواند به راحتی با جمله‌ی «شروع کن» به تمرین نوازندگی تبدیل شود. کافی است خود را عادت دهید که به محض اینکه «شروع کن» را گفتید، واقعا تمرین را شروع کنید. گاهی گفتن بلند این جمله می‌تواند کمک‌کننده باشد. به طور مثال اگر می‌خواهید امروز یک ساعت تمرین کنید، می‌دانید که تمرین کی شروع می‌شود؛ درست به محض اینکه به خود بگویید «شروع کن».

۷. لازم نیست برای اینکه در نوازندگی گیتار پیشرفت کنید و نوازنده‌ی بهتری شوید روزانه مثلا هشت ساعت تمرین کنید. اگر می‌خواهید سریع‌ترین باشید، بله این تئوری درست است اما برای بهتر نواختن نیاز به تمرین به مدت ساعات طولانی در روز نیست. می‌توانید ضمن حفظ کارایی و مهارت سریع‌تر تمرین کنید. به طوری که تمرین به مدت یک ساعت در روز کافی است.
وقتی سعی کنید روزانه و مرتب تمرین کنید، هرچند که در شروع برایتان کار راحتی نیست، آنگاه پس از مدتی متوجه می‌شوید که شروع تمرین و ادامه‌ی آن مثل قبل نیست و چقدر راحت شده است. درست شبیه به این است که یک سری موانع که شما را از تمرین باز می‌داشته است رها شده‌اید. آنجاست که دیگر تمرین نه تنها راحت شده بلکه لذت‌بخش هم هست.

۸. برخی از نوازندگان گیتار ادعا می‌کنند که به وضعیت ثابتی در تمرین‌ها رسیده‌اند؛ به این معنی که وضعیت نوازندگی‌شان از نظر تکنیک، سرعت و روان نواختن به آخرین حد رسیده و بهبودی وجود ندارد. باید اشاره کرد که در مورد نوازندگی گیتار چنین وضعیتی غیر ممکن است و همیشه و در هر سطحی امکان بهبود وجود دارد. اگر وضعیت نوازندگی شما بدون تغییر باشد بدانید که پس‌رفت خواهید کرد. در چنین وضعیتی نوشتن آهنگ را امتحان کنید. نوشتن آهنگ تمرین بسیار خوبی برای بهبود وضعیت نوازندگی است.

۹. گاهی برای شروع تمرین نیاز به ابزار کمکی است. گوش‌دادن به سی‌دی‌های مورد علاقه یا تماشای ویدیوهای نوازندگی از یوتیوب که برایتان جذاب است می‌تواند موثر واقع شود. به خاطر داشته باشید آنچه که اولین بار باعث شد به گیتار و نوازندگی آن مشتاق شوید همیشه می‌تواند به شما انگیزه شروع بدهد.

۱۰. سعی کنید با یک دوست تمرین کنید. برنامه‌ی تمرینتان را با یک از دوستانتان هماهنگ کنید به طوری که با هم تمرین کنید. به این ترتیب به تمرین منظم و مستمر تمایل بیشتری خواهید داشت.

محمد علی کلی می‌گوید: از هر لحظه‌ی تمرین متنفر بودم اما همیشه با خودم می‌گفتم امروز سختی بکش اما بقیه عمرت را مثل یک قهرمان زندگی کن.

منبع: Guitar World

۰

علم و دانش

آیا می‌دانید موسیقی جاز در ایالات متحده‌ی آمریکا متولد شد؟ آیا می‌دانید ساز درامز اولین بار توسط نوازندگان جاز ساخته شد؟ آیا می‌دانید ریشه‌ی واژه‌های «hip» و «cool» به موسیقی جاز برمی‌گردد؟

اواخر دهه‌ی ۱۸۰۰ میلادی
بلوز

موسیقی بلوز یک موسیقی آفریقایی آمریکایی است که از جنوب، از دل بردگان سیاه‌ پوست می‌آید. این موسیقی اغلب از مشکلاتی چون درد از دست دادن عشق، بی‌عدالتی، پیروزی در تحمل درد قلب شکسته و سختی‌ها الهام می‌گیرد. علت اینکه این موسیقی به بلوز معروف شده است این است که پیشگامان این سبک، آن را با غم اجرا می‌کردند؛ بلو (Blue) در زبان انگلیسی به معنی غم است. بلوز به معنویات، کار، تلاش و عملکرد اجتماعی ترغیب می‌کند. پایه و اساس موسیقی جاز موسیقی بلوز است. به علاوه بلوز پایه‌ی سبک‌های دیگری مثل راک‌اندرول و کانتری است. موسیقی بلوز از گذشته تا به امروز بسیار پرطرفدار بوده و هست؛ و مثل یک دارو در زمان غم و غصه، ناراحتی را تسکین می‌دهد.

 

دهه‌ی ۱۹۰۰ میلادی
نیواورلئان

رسوم نیواورلئان در جشن گرفتن بسیار غنی است. موسیقی نظامی، بومی، بلوز، رگتایم، اوپرا، موسیقی کلیسا، نوازندگی درامز آفریقایی و رقص‌های مختلف همگی در نیواورلئان بسیار رایج است. با تلفیق تمامی این سبک‌ها در یک سبک، موسیقی جاز متولد شد.

سال 1901 میلادی
لوییس آرمسترانگ متولد شد؛ مبدا موسیقی جاز

از لوییس آرمسترانگ با صدای گرم و شفاف خود و با توانایی فوق‌العاده‌اش در خوانندگی می‌توان بدون شک به عنوان کسی که موسیقی جاز را به دیگران آموخت، یاد کرد.
او یکی از تاثیرگذارترین افراد روی موسیقی در تاریخ است. در ماه آگوست در سال 1901 میلادی در نیواورلئان متولد شد. آرمسترانگ نوازندگی شیپور را در سن سیزده سالگی شروع کرد. پیش از آرمسترانگ، دیکسی‌لند پیشرو در ژانر جاز بود. اما این آرمسترانگ بود که بداهه‌نوازی در جاز را پایه‌گذاری کرد. لوییس آرمسترانگ در سراسر جهان، همیشه محبوب دل‌ها بود. او در سال ۱۹۷۱ میلادی در نیویورک درگذشت.

بداهه‌نوازی

بداهه‌نوازی عمل نواختن درجا، اتفاقی و ناگهانی یک قطعه موسیقی بدون نظم است. بارزترین ویژگی موسیقی جاز بداهه‌نوازی است. در واقع بداهه‌نوازی از ملزومات سبک جاز و بلوز است. قطعه جاز بدون بداهه‌نوازی جاز نیست. در نغمه اصلی معمولا یک آهنگ معروف و دلنشین، غالبا از نغمه‌های استاندارد جاز، اجرا می‌شود. سپس نوبت به بداهه‌نوازی می‌رسد. در این بخش چند تن از تکنوازان به نوبت قطعه اصلی را متحول می‌کنند و بسته به ذوق و حال و توانائی خود چیزی می‌نوازند. هنر اصلی نوازندگان جاز در بخش بداهه‌نوازی تجلی می‌کند. خوانندگان جاز برای بداهه‌خوانی از کاری به نام صداخوانی استفاده می‌کنند. در این تکنیک خواننده به‌جای خواندن متن ترانه صداهایی (بی‌معنی) را که گاه شبیه به کلمات هستند اجرا می‌کند.

اواسط دهه‌ی ۱۹۳۰ میلادی
سوینگ

ریتم پایه در موسیقی جاز سوینگ است. سوینگ یکی از سبک‌های فرعی موسیقی جاز است. این سبک از اواسط دهه‌ی ۱۹۳۰ در آمریکا رایج شد. پس از آن رقص سوینگ هم به میدان آمد. خوانندگانی مانند بنی گودمن (Benny Goodman) در این سبک کار کرده‌اند. کاونت بیسی (Count Basie) و دوک الینگتون (Duke Ellington) هم از جمله آهنگ‌سازان سوینگ هستند.

دوک الینگتون (Duke Ellington)

آهنگساز چیره‌دست، دوک الینگتون (Duke Ellington) یکی از چهره‌های برجسته تاریخ موسیقی در سال ۱۸۹۹ میلادی در ماه آوریل در واشینگتن متولد شد. او نوازندگی پیانو را در سن هفت سالگی شروع کرد. وی تنها یک نوجوان بود که شروع به نوازندگی جاز کرد و به نیویورک رفت تا بتواند رهبر یک گروه موسیقی شود. او در سبک سوینگ نوازنده، پیانیست و رهبر بی‌نظیری شد. وی در سال ۱۹۷۴ میلادی درگذشت.

سال ۱۹۴۰ میلادی
بیباپ (Bebop)

یکی از سبک‌های مهم جاز است که در دهه ۱۹۴۰ میلادی در محله هارلم نیویورک شکل گرفت. معنی و مفهوم این سبک از موسیقی در یک کلمه آزادی است.
مشخصه اصلی این سبک اجرای سریع نت‌ها و تاکید زیاد بر بداهه‌نوازی، آن‌هم بداهه‌نوازی در عرصه هم‌نوائی و ریتم (به‌جای بداهه‌نوازی در نغمه) است.

اگر شما واقعا معنای بیباپ را درک می‌کنید، معنای آزادی را همه می‌فهمید.
Thelonious Monk، پیانیست و تنظیم‌کننده

دیزی گیلیسپی (Dizzy Gillespie)

دیزی گیلیسپی نوازنده ترومپت و از پایه‌گذاران سبک پرشتابی از موسیقی جاز به نام سبک بی‌باپ بود. وی نوازنده‌ای چیره‌دست و در بداهه‌نوازی ممتاز بود. گیلیسپی در سال ۱۹۱۷ میلادی در کارولینا متولد شد و در سال ۱۹۹۳ درگذشت.

دهه‌ی ۱۹۵۰ میلادی
جاز لاتین – آفروکوبایی

جاز لاتین در واقع سبک جاز توام با ریتم آمریکای لاتین است. برخی از جازهای لاتین به طور معمول از ریتم‌هایی استفاده می‌کنند که این ریتم‌ها یا ریشه‌هایی در ریتم‌های آفریقایی دارند یا تاثیری آفریقایی را نشان می‌دهد؛ این موسیقی در رده جاز آفروکوبایی قرار می‌گیرد. جاز آفروکوبایی جازی است که ریتم‌های کلاوی (کلاو شهری در کشور آلمان) دارد و اغلب از بخش‌های ریتمیکی که الگوهای موسیقی مشهور رقص‌های کوبایی دارند، بهره می‌گیرد. در واقع ترکیب فرهنگ اسپانیایی، آفریقایی و آمریکای لاتین در این سبک دیده می‌شود.

منبع: scholastic

۰

علم و دانش

صدای بی‌نظیر و پرطرفدار گیتارهای کوردوبا را می‌توان نتیجه‌ی ساختار سبک وزن و چوب سبک آن‌ها دانست. چوب استفاده شده در ساخت این گیتارها آسیب‌پذیر است اما با این حال قادر هستند صداهایی تولید کنند که گیتارهای ساخته‌ شده از چوب‌های ضخیم‌تر قادر به تولید آن‌ها نیستند. سوال رایجی که در این میان مطرح می‌شود این است که زیر خرک گیتار موج‌هایی دیده می‌شود، آیا این موضوع طبیعی است ویا اینکه یک نقص فنی محسوب می‌شود؟

 

این امواج طبیعی هستند و به این وضعیت تلگرافینگ گفته می‌شود.

چندین فاکتور می‌تواند دلیل تلگرافینگ باشد. یکی از دلایل اصلی آن می‌تواند چوب نازکی باشد که برای صفحه صدای گیتار استفاده شده است. دلیل استفاده از چوب نازک برای صفحه صدای گیتار، بیشترین رزونانس، کارایی و انرژی منتقل‌شده از سیم‌هاست. بخشی از حرکات صفحه‌ی صدا زمانی رخ می‌دهد که سیم‌ها تحت فشار هستند. نتیجه‌ی آن امواج کوچکی خواهد بود که روی گیتار ظاهر می‌شوند.
دلیل دیگر تلگرافینگ، شیوه‌ی به کار رفته در ساختار خود صفحه‌ی صداست. صحفه‌ی صدا به کمک فریم‌هایی به سمت پایین محکم کشیده شده‌اند. ممکن است در اثر فشار به فریم‌ها از بیرون، محل آن‌ها مشخص شود. همین موضوع باعث می‌شود زیر خرک امواجی دیده شود.
تلگرافینگ در بین گیتارهای سبک وزن با سیم‌ها‌ی نایلونی کاملا طبیعی است. به ویژه زمانی که با گیتارهای با سیم‌های استیل و سنگین وزن و ساخته‌شده از چوب‌های ضخیم مقایسه می‌شوند. تلگرافینگ حتی در مورد خیلی از گیتارهای با کیفیت و گران‌قیمت که سیم‌های از جنس نایلون دارند هم رخ می‌دهد. قیمت این گیتارها ده‌ها، صدها یا هزاران دلار است. در واقع به طور کلی باید گفت جای هیچ نگرانی نیست.

منبع: کردوبا

۰

علم و دانش

آیا یادگیری نوازندگی ساز چنگ سخت است؟

نوازندگی چنگ خیلی شبیه به نوازندگی پیانو است. می‌توان گفت از جنبه‌هایی ساده‌تر و از جهاتی سخت‌تر از یادگیری پیانو است. اما اکثر افراد نوازندگی ساز چنگ را نسبت به سازهایی همچون گیتار و ویولن ساده‌تر می‌دانند.

نکته‌ی جالب راجع به ساز چنگ این است که نوازندگی هر قطعه‌ای روی آن صدای بسیار زیبایی خواهد داشت. تنها در عرض پنج دقیقه نوازندگی، می‌توانید صدایی دلنشین تولید کنید. همین موضوع باعث شده تا تمرین و یادگیری آن بسیار دلچسب و کسب مهارت در نوازندگی آن سرگرم‌کننده باشد.

چه تفاوتی بین چنگ‌های سلتیک و چنگ‌های بزرگی وجود دارد که در ارکستر دیده می‌شوند؟

چنگ‌های بزرگی که در ارکستر نواخته می‌شوند چنگ پدالی نام دارند؛ علت این نام‌گذاری به پدال‌هایی برمی‌گردد که برای این ساز در نظر گرفته شده است و با پا نواخته می‌شوند. این پدال‌ها امکان تغییر کلید را برای نوازنده فراهم کرده‌اند. در چنگ پدالی هفت پدال تعبیه شده است که هر پدال به یک نت متفاوت اختصاص دارد. به طور مثال پدال نت دو (C)، یا پدال نت رِ (D). زمانی که پدال نت دو جابه‌جا می‌شود تمام سیم‌های نت دو روی چنگ به حالت‌های بکار، دیز و بمل تغییر می‌کنند.

چنگ پدالی

چنگ سلتیک برخلاف چنگ پدالی، پدال ندارد. اما برای تغییر کلیدها بازوهایی دارد. این بازوها در آن واحد قادر به کنترل یک سیم از چنگ هستند. یعنی به طور مثال یک سیم می‌تواند بکار، دیز یا بمل باشد و نه هر سه‌ی آن‌ها.
فایده‌ی پدال‌های چنگ پدالی این است که نوازنده می‌تواند سریع‌تر کلیدها را تغییر دهد؛ به علاوه برای نوازندگی قطعات کروماتیک مناسب است. موسیقی جاز روی چنگ پدالی قابل نواختن است اما نواختن جاز با چنگ سلتیک حس و حال واقعی‌تری ایجاد می‌کند. همچنین باید اشاره کرد که چنگ پدالی قادر به تولید صداهای پر قدرت‌تری است و اصولا برای نوازندگی در ارکستر مناسب است. و اما از معایب چنگ پدالی می‌توان به وزن زیاد آن (معمولا بیش از ۳۵ کیلوگرم) و قیمت بالای آن اشاره کرد.

چنگ سلتیک

چنگ سلتیک برای ایجاد صداهای زیبا و نوازندگی موسیقی زیبا و دلنشین مناسب است. از نکات مثبت چنگ سلتیک می‌توان به وزن کم آن اشاره کرد که در سایز بزرگ وزن آن تقریبا ۹ تا ۱۱ کیلوگرم است و در سایز کوچک وزنش به ۳٫۵ تا ۴٫۵ کیلوگرم کاهش می‌یابد. البته وزنش بسته به جنس آن که از چوب باشد یا فیبر کربن تغییر می‌کند اما در کل ساز سبکی است. همچنین در مقایسه با چنگ پدالی قیمت بسیار پایین‌تری دارد.

طیف گسترده‌ای از ژانرهای موسیقی با چنگ سلتیک قابل نواختن است از جمله: پاپ، فولک، جاز، موسیقی بومی و سنتی. قطعات بیشماری تاکنون با این ساز نواخته و منتشر شده‌اند و همچنان ساز محبوبی است.

برای یک مبتدی چه مدل چنگی مناسب است؟

برای افراد مبتدی چنگ خاصی وجود ندارد. اما به طور مثال توصیه نمی‌شود نوازنده‌ی مبتدی از چنگی که روی پا قرار می‌گیرد برای شروع استفاده کند چرا که حفظ تعادل در نگه‌داری چنگ می‌تواند باعث ایجاد تداخل در یادگیری تکنیک‌های نوازندگی شود. به همین دلیل چنگی که روی زمین قرار می‌گیرد برای افراد مبتدی مناسب‌تر است. همچنین فاکتور قیمت هم مهم است. به طور مثال یک چنگ سلتیک با پنج اکتاو یا سی و شش سیم هم از نظر قیمت مناسب است و هم تمام نت‌های لازم برای یادگیری را پوشش می‌دهد.

چه مدت یک بار لازم است چنگ را کوک کنید؟

در مورد جواب این سوال یک لطیفه وجود دارد که می‌گوید: هر بیست دقیقه یک بار یا هر بار که یک نفر در را باز کند. البته که این لطیفه مبالغه دارد اما لازم است هر چند روز یک بار چنگ را کوک کنید. همچنین در اثر تغییرات دما و رطوبت هوا هم (که مثلا می‌تواند در اثر تغییر مکان چنگ ایجاد شود) لازم است که چنگ کوک شود. هر چه فاصله‌ی زمانی بین دفعات کوک‌کردن کمتر باشد، ساز کمتر نیاز به کوک‌شدن دارد و به علاوه کوک‌کردن آن زمان کمتری صرف می‌کند. در حالت کلی می‌توان گفت چنگ از جنس الیاف کربن نسبت به چوب کمتر نیاز به کوک‌شدن دارد. دلیلش این است که چوب در برابر تغییرات دما و رطوبت محیطی نسبت به الیاف کربن حساس‌تر است.

چه مدت یک بار لازم است سیم‌های چنگ تعویض شوند و یا اینکه آسیب می‌بینند؟

لازم است که سیم‌های چنگ هر یکی دو سال یک بار عوض شوند. تقریبا بعد از یک بازه یک تا دو سال صدای تولیدشده توسط سیم‌های چنگ شفافیت خود را از دست می‌دهند و حالت گرفتگی پیدا می‌کنند. آسیب‌دیدن آن‌ها تقریبا نادر است. ممکن است تنها چند سیم در سال پاره شوند که البته در مورد چنگ‌های ارزان و با کیفیت پایین رخ می‌دهد.

منبع: Heartland Harps & Music

۰

علم و دانش

مراقبت از گیتار از زبان کوردوبا

گیتار مثل موجود زنده می‌ماند، نفس می‌کشد و به راحتی تحت تاثیر محیط اطرافش قرار می‌گیرد. علارغم این که چوب استفاده شده در ساخت گیتار به خوبی خشک می‌شود اما می‌تواند نفس بکشد و تحت تاثیر رطوبت و گرما منبسط یا منقبض شود.

به عنوان یک قانون کلی توصیه می‌شود که گیتارتان را در محل‌هایی که خودتان راحت نیستید قرار ندهید.

به طور مثال داخل اتومبیل گرم، کنار رادیاتور ویا در معرض تابش مستقیم نور خورشید. مراقب باشید که گیتار در معرض تغییرات شدید و یا سریع رطوبتی و حرارتی، به ویژه برای مدت زمان طولانی مثلا بیش از یک شبانه روز، قرار نگیرد.
در حرارت ویا رطوبت بالا چوب گیتار منبسط می‌شود و همین موضوع سبب گرفتگی صدای گیتار می‌شود. به علاوه ممکن است چسب به کار رفته در بدنه‌ی گیتار در اثر این تغییرات محیط حالت چسبندگی‌اش را از دست بدهد یا اینکه اکشن گیتار افت کند و همین سبب گز زدن گیتار شود.
در هوای سرد ویا رطوبت پایین چوب گیتار منقبض می‌شود و ممکن است در نتیجه‌ی آن روی گیتار ترک بخورد.
حرارت و رطوبت مناسب برای نگه‌داری گیتار بدون اینکه آسیب‌هایی از این قبیل رخ بدهد، ۱۵ تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد و رطوبت ۴۵ تا ۶۵ درصدی است.

برای تنظیم رطوبت محیط اطراف گیتار می‌توانید از یک دستگاه تنظیم رطوبت سیار کمک بگیرید و آن را داخل کیف گیتار قرار دهید؛ همچنین توصیه می‌شود زمانی که از گیتار استفاده نمی‌شود آن را در داخل کیف یا جعبه آن قرار دهید. به علاوه جعبه‌های مجهز به سیستم تنظیم‌کننده‌ی رطوبت مثل HumiCase هم وجود دارند.

 

در اثر تغییرات دمایی و رطوبتی دسته‌ی گیتار ممکن است دچار خمیدگی و تغییر شکل شود، برای تنظیم این خمیدگی و بازگشت به حالت اولیه‌ی آن باید از میله‌ی تعبیه شده در گیتار «Truss Rod» کمک بگیرید.

نحوه‌ی تنظیم Truss Rod در گیتار

تمام گیتارهای برند کوردوبا مجهز به Truss Rod، میله‌ای سبک و دو طرفه هستند؛ در واقع Truss Rod نام میله‌ای است که درون دسته‌ی گیتارهای الکتریک و آکوستیک (و بعضی از گیتارهای کلاسیک) جای گرفته است. در مورد کاربرد آن باید گفت که سیم‌های گیتار فشار زیادی به دسته‌ی گیتار وارد می‌کنند و همین موضوع باعث خمیدگی آن می‌شود. از طرفی تغییرات آب و هوایی هم می‌تواند روی چوب و در نتیجه گیتار تاثیرگذار باشد. به عبارتی Truss Rod برای جلوگیری از خمیدگی بیش از حد دسته کار گذاشته شده است با چرخاندن این میله در جهت عقربه‌های ساعت می‌توانید فشار سیم‌های گیتار روی دسته را کاهش دهید و خمیدگی ایجاد شده را از بین ببرید. همچنین با چرخاندن پادساعت‌گرد Truss Rod می‌توانید فشار سیم‌ها را بیشتر کنید.

در نظر داشته باشید که تنظیم Truss Rod حتی به اندازه‌ی ۲ تا ۳ میلی‌متر می‌تواند تاثیر قابل توجهی روی راحتی نواختن گیتار داشته باشد. همچنین دسته‌ی گیتار نباید صاف و بدون خمیدگی باشد. میزان استاندارد خمیدگی دسته‌ی گیتار بین ۰٫۰۰۷ تا ۰٫۰۱۷ سانتی‌متر است.

تنظیم تراس راد کار سختی نیست، اما می‌توانید از یک متخصص هم کمک بگیرید.

منبع: گیتار کردوبا

۰

علم و دانش

رطوبت، دما و محیط

چوب به راحتی تحت تاثیر تغییرات دما و رطوبت قرار می‌گیرد. بنابرین در راستای نگهداری از ساز توجه به محیط اطراف گیتارتان بسیار اهمیت دارد. به طور کلی می‌توان گفت تغییرات آهسته آسیب دائمی ایجاد نمی‌کنند اما تغییرات ناگهانی می‌تواند مخرب باشند. از این رو باید مراقب این تغییرات بود و از این بابت که ساز و محیط اطراف آن، از نظر آب و هوا با هم سازگار هستند اطمینان حاصل کرد.
با افزایش رطوبت موجود در محیط، رطوبت موجود در چوب هم به سرعت افزایش می‌یابد و همین امر باعث می‌شود چوب متورم شود. حال تصور کنید که در کنار رطوبت بالا، دمای هوای محیط هم بالا باشد، چنین شرایطی سبب می‌شود تا چسب به کار برده شده (مثلا چسب زیر پل خرک) قدرت چسبندگی‌اش را از دست بدهد و گاها باز شود. در مقابل، اگر رطوبت به سرعت کاهش پیدا کند، قسمت‌هایی از چوب نسبت به سایر قسمت‌ها سریعتر منقبض می‌شود و همین سبب می‌شود تا روی چوب ترک ایجاد شود و درزها از هم باز شوند. با توجه به توضیحات داده شده، تغییرات سریع در رطوبت محیط برای گیتار مخرب هستند و حتما باید از قراردادن آن در معرض چنین تغییرات محیطی جلوگیری کرد. به این منظور در ادامه توصیه‌هایی آورده شده است که می‌تواند در نگه‌داری گیتار در برابر تغییرات محیطی موثر باشد:

  • گیتار را در مجاورت منبع گرمای خشک قرار ندهید (مثل سیستم‌های گرمایشی رادیاتور) چرا که منبع گرمای خشک، دمای محیط را بالا می‌برد و همزمان رطوبت محیط را کاهش می‌دهد.
  • گیتار را برای مدت طولانی در معرض هوای بسیار سرد قرار ندهید. به طور مثال در هوای سرد بیرون از خانه.
  • از آویزان کردن گیتار به یک دیوار خارجی، در فصل زمستان خودداری کنید. چرا که در این صورت بین دمای پشت ساز که به دیوار سرد خارجی مماس شده نسبت به روی آن که در معرض هوای گرم داخل است، اختلاف دما بوجود خواهد آمد و در نتیجه‌ی این اختلاف دما ممکن است به ساز آسیب برسد.
  • وقتی به گیتار احتیاجی ندارید آن را در کیف یا جعبه قرار دهید.
  • رطوبت هوا در محیط‌های کوچک راحت‌تر قابل کنترل است. هر چه فضا کوچک‌تر باشد گیتار سریع‌تر با دمای محیط سازگار می‌شود و به این ترتیب احتمال ترک‌برداشتن گیتار کمتر می‌شود.

تمیزکردن گیتار

بهترین روش برای تمیزکردن، استفاده از یک پارچه‌ی مرطوب و گرم است. از تماس مقدار زیاد آب با ساز خودداری کنید. به علاوه هرگز برای تمیزکردن گیتار از مواد شوینده یا مواد شیمیایی استفاده نکنید.

تنظیم اکشن گیتار

اکشن در واقع به ارتفاع سیم‌ها در گیتار گفته می‌شود و در نوازندگی بسیار مهم و موثر است. در صورتی که این ارتفاع خیلی زیاد باشد کار با آن سخت می‌شود.
تنظیم اکشن به کمک خرک انجام می‌شود. توصیه می‌شود این تنظیم توسط یک فرد متخصص و ماهر صورت بگیرد.

تنظیم دسته گیتار

دسته‌ی گیتار از چوب مرغوب و با کیفیت بالا درست شده است. اما ممکن است به دلیل رطوبت، تغییرات دما و فشار سیم‌ها، صفحه انگشت‌گذاری (فینگربُرد) از حالت خود خارج و خم شود. البته این مسئله، مشکل سختی نیست و می‌توان آن را حل کرد.

مراحل بررسی خمیده‌بودن صفحه انگشت‌گذاری:

۱. یک خط‌کش مات روی فرت ساز قرار دهید.
۲. فاصله‌ی بین خط‌کش و فرت را مشاهده کنید. در صورتی که صفحه انگشت‌گذاری خمیده شده باشد از این فاصله نور دیده می‌شود.

مراحل از بین‌بردن خمیدگی صفحه انگشت‌گذاری:

۱. سیم‌های سوم و چهارم را آزاد کنید (نیازی به جداکردن آن‌ها نیست).
۲. در داخل حفره‌ی گیتار مهره‌ای است که می‌توانید با یک پیچش آسان، آن را تنظیم کنید. لازم نیست که آن را به شدت محکم کنید.
پیچاندن مهره در جهت ساعت‌گرد و پادساعت‌گرد می‌تواند خمیدگی ایجادشده در صفحه انگشت‌گذاری را از بین ببرد.

نگه‌داری از گوشی‌ها

گوشی‌ها به طور معمول زیاد به نگه‌داری احتیاج ندارد؛ تا زمانی که نیاز به رسیدگی دوره‌ای و منظم داشته باشند.

سیم‌ها

هر نوازنده‌ای با توجه به نوع سیم، اولویت خاص خودش را دارد. در حالت کلی می‌توان گفت سیم با فشار متوسط برای اکثر نوازنده‌ها مناسب است.

تعویض سیم‌ها

گیتار را به صورت افقی روی یک میز صاف و محکم قرار دهید. مطمئن شوید که چیزی وجود نداشته باشد که روی سازتان خط بیاندازد یا به آن آسیب بزند. توصیه می‌شود سیم‌ها را یکی یکی تعویض کنید؛ به این ترتیب فشار روی خرک و صفحه انگشت‌گذاری حفظ می‌شود.

منبع: Camps

۰

علم و دانش

مدت‌ها تحقیق کرده‌اید و برای خرید پیانوی عالی منتخب خود هزینه صرف نموده‌اید. پس باید نهایت تلاش خود را جهت فراهم نمودن شرایط ایده‌آل انتقال، نگهداری و رسیدگی‌های منظم و اصولی به این ساز لوکس و گران‌بها به‌کار بگیرید. در این قسمت تلاش می‌کنیم تا جهت افزایش اطلاعات و آگاهی شما، در رابطه با مطلوب‌ترین شرایط نگهداری از پیانو به شما کمک کنیم تا عمر مفید ساز زیبا و دوست‌‌داشتنی خود را تا حد ممکن افزایش دهید.

۱. حمل پیانو

پیانوها تجهیزات حساسی هستند. مراقب باشید که حمل آنها نیز احتیاج به تخصص دارد. در صورت هرگونه بی‌احتیاطی ممکن است همه هزینه و زمانی را که صرف به‌دست آوردن این ساز زیبا و گران‌بها نموده‌اید به‌راحتی از بین ببرید. اگر پیانو به‌طور صحیح، حرفه‌ای، تکنیکی و با تسمه‌های مخصوص حمل پیانو جا‌به‌جا نشود عوامل و مشکلاتی همچون زخمی شدن بدنه پیانو، ترک برداشتن دک (صفحه رزونانس) پیانو ویا شل شدن گوشی‌ها دور از انتظار نخواهد بود. جابه‌جایی پیانو از مکانی به مکان دیگر همیشه یکی از دل‌نگرانی‌های دارندگان این ساز بوده است چرا که این موضوع امری است بسیار حساس، تخصصی و زمان‌بر که لازمه آن بهره بردن از دانش، تخصص، تجربه و تجهیزات کافی می‌باشد.

۲. مکان نگهداری

پیانو ساز حساسی است و هرگونه تغییر در مکان قرار گرفتن و یا شرایط جوی اطراف آن می‌تواند در کوک و تنظیمات این ساز تاثیر زیادی داشته باشد. بنابراین الزام به در نظر گرفتن ویژگی‌های خاص و منحصربه‌فرد برای محل قرار دادن آن چندان دور از انتظار نخواهد بود.
به طور خلاصه هر محیطی که انسان در آن احساس راحتی می‌کند برای نگه‌داری پیانو نیز مناسب خواهد بود. به‌‌عنوان یک قانون کلی می‌توان در یک جمله گفت که پیانو باید از منابع تولید گرما، سرما، نور آفتاب، گرد و غبار و رطوبت تا حد امکان دور نگه داشته شود.

دور نگه داشتن پیانو از گرما

سعی کنید پیانو را از منابع حرارتی مانند رادیاتور، شوفاژ و شومینه دور نگه دارید. حداقل فاصله از شومینه و بخاری گازی ۵ متر و از وسایل گرمازا مثل رادیاتور و شوفاژ ۳ متر در نظر بگیرید.
مجاورت در دیوارهای دارای درجه حرارت متغیر یا دیوارهایی که از درون آنها لوله آب گرم و یا لوله دودکش بخاری عبور می‌کنند نیز شرایط مطلوبی نخواهد بود چرا که تغییرات درجه حرارت دیوار به شدت به بدنه و رنگ پیانو آسیب وارد کرده و باعث برهم خوردن تنظیمات کوک و رگلاژ پیانوی شما خواهد شد. همچنین دیوارهایی که از پشت با خیابان و فضای آزاد در ارتباط هستند طی شبانه روز گرم و سرد شده و مانع به وجود آمدن شرایط متعادل دمایی برای ساز خواهند شد. اما دقت داشته باشید اگر مجبور به انتخاب میان دیوار حاوی لوله گرم و دیوار مجاور به خیابان بودید، در آن صورت دیوار مجاور به خیابان را انتخاب کنید به‌خصوص اگر دیوار را از نظر حرارتی ایزوله کرده باشند.

دور نگه داشتن پیانو از پنجره

به این دلیل که جنس بدنه پیانو از چوب بوده و عوامل فرسایشی همچون نور مستقیم آفتاب، رطوبت و تغییر ناگهانی دمای محیط می‌توانند به سادگی به چوب و رنگ پیانو آسیب وارد کنند، تا حد امکان پیانوی خود را نزدیک پنجره قرار ندهید. تابش مستقیم نور آفتاب به مرور رنگ ساز را از بین برده و در صورت خشک بودن هوا موجب ترک برداشتن چوب یا دک (صفحه رزونانس) ساز می‌شود. اگر به‌هر دلیل مجبور به این کار بودید سعی کنید با استفاده از پرده‌های ضخیم اثر فرسایشی محیط را به حداقل برسانید. همچنین سعی کنید از باز نمودن این پنجره در فصل تابستان و زمستان به دلیل تغییرات ناگهانی هوا خودداری نمایید.

دور نگه داشتن پیانو از رطوبت

نمد، کتان، چرم و اجزای ظریف چوب پیانو که تماما با دقت یک‌صدم میلیمتر طراحی و ساخته شده‌اند از حساسیت بالایی در برابر رطوبت برخوردار می‌باشند. رطوبت بیش از اندازه، نمد سر چکش‌ها را تحت تاثیر قرار داده و صدای پیانو غیرمتعارف و بی‌کیفیت خواهد شد. زنگ زدگی سیم‌ها، پین‌ها، صفحه چدن، چسبندگی صفحه کلید، تاب برداشتن صفحه رزونانس یا تغییر شکل قطعات چوبی اکشن پیانوی شما در نتیجه قرارگرفتن در معرض رطوبت، چندان دور از انتظار نخواهد بود.
از قرار دادن پیانو در مکان‌هایی همچون زیرزمین، موتورخانه یا پارکینگ که معمولا دارای گرما و رطوبت زیاد می‌باشند خودداری کنید. متاسفانه علی‌رغم بهره بردن از آرامش و سکوت مناسب برای تمرین‌ نوازندگی اغلب این مکان‌ها محل مناسبی جهت نگهداری سازها نمی‌باشند.
همچنین از قرار دادن پیانوی خود در گلخانه‌، کنار آشپزخانه یا نقاطی که احتمال نفوذ و حتی پاشیده شدن آب به ساز شما وجود خواهد داشت به شدت پرهیز کنید. به‌طور کلی رطوبت نسبی ۴۵ تا ۶۰ درصد و دمای ۲۰ درجه بدون تابش مستقیم نور خورشید بهترین شرایط برای نگه‌داری پیانو می‌باشد.
اگر در مناطق دارای رطوبت بالا سکونت دارید می‌توانید از کیسه‌های رطوبت‌گیر در درون پیانوی خود استفاده کنید.

پرهیز از خشکی مفرط هوای اطراف پیانو

درست است که رطوبت بیش‌ از اندازه هوا به پیانو آسیب می‌رساند اما خشکی زیاد نیز آسیب بیشتری را در پی خواهد داشت. به‌ویژه اگر این خشکی با دمای بالا یا پایین محیط همراه باشد. چوب و دیگر اجزای تشکیل دهنده پیانو تا حدی در مقابل خشکی هوا مقاومت می‌کنند، اما در صورت شدت و دوام این شرایط چوب‌ها، نمد و دیگر اجزای اکشن پیانو بیش از اندازه منقبض شده، صفحه رزونانس ترک برداشته و در نهایت صداهای اضافی از پیانوی شما به‌گوش خواهد رسید. از دیگر اثرات مخرب خشکی هوا می‌توان به تحت تاثیر قرار دادن قابلیت کوک پیانو نیز اشاره کرد.
در نهایت برای اجتناب از اثرات فرسایشی ناشی از خشکی نامطلوب محیط می‌توانید از گیاهان آپارتمانی دارای برگ‌های پهن برای ایجاد رطوبت مناسب و یا از وسایل رطوبت‌ساز و رطوبت‌سنج باکیفیت و مرغوب استفاده نمایید.

۳. عدم قرار دادن هرگونه شی بر روی پیانو

قرار دادن اشیا و وسایل تزیینی یا… روی پیانو باعث خسارت زدن به درب، رویه و رنگ آن شده و به علت حالت ارتعاشی مشکلاتی را نیز در زمینه کیفیت صدا برای ساز شما ایجاد خواهد کرد. شاید وزن گلدان به‌منظور تزیین روی پیانو قابل اغماض باشد اما ممکن است آب از زیر گلدان جاری شده و موجب آسیب جدی این ساز گردد. توجه داشته باشید پیانوی شما یک ساز است نه یک میز یا وسیله تزیینی.

۴. کوک مداوم و منظم

پیانو نیز مانند سایر سازهای زهی از جمله ویولن و گیتار برای تولید صدای مطلوب و ایده‌آل باید کوک شود. هرچند که کوک کردن این ساز در مقایسه با سازهای دیگر به دلیل دارا بودن بیش از ۲۳۰ سیم از پیچیدگی و حساسیت ویژه‌ای برخوردار است اما به منظور تجربه صدایی خوب و ایده‌آل و همچنین افزایش طول عمر ساز خود باید تنظیم کوک و رگلاژ پیانوی خود را طی زمان‌بندی منظم و دقیق مدنظر داشته باشید.

۵. تمیز نگه داشتن پیانو

به طور عمده مشکل نشست گرد و غبار بر سطح و نفوذ در قسمت‌های داخلی پیانو از شایع ترین موارد در زمینه بهداشت این ساز به شمار می‌رود. در صورتی‌که پیانوی شما مشکی با روکش پلی استر باشد این موضوع خیلی محسوس‌تر بر سطح پیانوی شما خودنمایی خواهد کرد. البته این فقط قسمتی است که شما قادر به مشاهده آن می‌باشید. اگر جزو آن دسته افرادی هستید که درب پیانوی خود را باز نگه می‌دارید، اطمینان داشته باشید که هر روز شاهد نشستن ذرات گرد و‌ غبار بر روی همه قسمت‌های داخلی ساز خود خواهید بود.
وجود گرد و‌ غبار روی سیم‌ها، قطعات اکشن و درون مکانیسم پیانو در مدت زمان طولانی باعث ایجاد اختلال در فعالیت این قسمت‌ها شده و در نهایت کیفیت صدای ساز شما را کاهش خواهند داد. از آن جا که گرد و خاک موجود در محیط به علت دارا بودن ذرات معلق شیمیایی توانایی اکسیده کردن سیم‌های پیانو را دارند، چنانچه محل سکونت شما از گرد و خاک زیادی در هوا برخوردار است سعی کنید از باز گذاشتن درب پیانوی خود (چه گرند و چه دیواری) خودداری کرده و برای پیانوی رویال (گرند) خود از پوشش‌های مخصوص روی سیم پیانو استفاده نمایید.

نحوه تمیز کردن پیانو

استفاده از دستمال‌های پنبه‌ای، نرم و سفید بهترین گزینه و دستمال‌های حاوی مواد کاغذی نامناسب‌ترین انتخاب شما برای تمیز کردن پیانو می‌باشد. ایده‌آل‌ترین پارچه برای تمیز کردن پیانو پارچه‌های مخصوص این کار هستند که بسیار نرم بوده، حاوی مواد خاصی می‌باشند و به هنگام برخورد با سطح بیرونی پیانو دارای الکتریسیته ساکن شده و گرد و غبار را به‌خود جذب می‌کنند. اگر چنین پارچه‌ای را در اختیار ندارید به عنوان جایگزین می‌توانید از یک تکه پارچه پشمی سفید استفاده کنید. توجه داشته باشید که استفاده از پارچه پشمی به‌شرط آرام کشیدن روی ساز مفید بوده و در صورت استفاده محکم می‌تواند روی پیانو خط بیندازد.
چربی و عرق موجود در انگشتان شما می‌توانند به‌راحتی گرد و خاک را به‌خود جذب کرده و باعث کثیف شدن کلاویه‌ها شوند. به منظور تمیز کردن کلاویه‌های پیانو، پارچه را به مقدار بسیار کم مرطوب کرده و به آرامی روی کلیدها و سطح اطراف آن‌ها بکشید. مایعات و اسپری‌های مخصوص متنوعی برای پاک کردن پیانو در بازار وجود دارند اما در نهایت استفاده از آب به همه آن‌ها ارجحیت دارد چراکه اکثرا دارای ترکیبات شیمیایی بوده و در بلندمدت تاثیر نامطلوب زیادی را روی ساز شما خواهند گذاشت. از پاشیدن مایع تمیزکننده به صورت اسپری و مستقیم بر سطح پیانو جدا خودداری کنید، زیرا کناره‌های کلیدهای پیانو معمولا فاقد روکش بوده و مایع اسپری می‌تواند به‌راحتی بین کلیدها چکیده و موجب خرابی آن‌ها شود. مواظب باشید تنها لایه‌ی روی کلیدها ضدآب می‌باشد. همچنین کلیدهای سفید و سیاه را با هم تمیز نکنید و برای هرکدام از پارچه‌های جداگانه استفاده نمایید.

۰

علم و دانش

نگهداری از ملودیکا

این ساز از دسته سازهای بادی به شمار می‌آید و آن را با نام پیانو بادی نیز می‌شناسند. همان‌طور که می‌دانید مراقبت و نگهداری صحیح از ساز اهمیت بسیاری در افزایش طول عمر و کیفیت صدای ملودیکای شما خواهد داشت.
همیشه ساز خود را در جعبه مخصوص آن نگهداری کنید. توجه داشته باشید با توجه به سایز کوچک این ساز بهتر است جعبه‌ای محکم و غیر پارچه‌ای برای آن تهیه کرده و با این‌کار از ساز خود در برابر گرد و غبار، ناپاکی‌ها، حیوانات خانگی ویا شیطنت و خرابکاری کودکان محافظت کنید.
همچون دیگر سازها توصیه اکید ما به شما این است که از قرار دادن ساز خود در محیط‌‌های با افزایش و کاهش شدید دما و رطوبت پرهیز کنید. بنابراین دقت داشته باشید هیچ‌گاه ساز خود را در ماشین به حال خود رها نکنید. دمای زیاد به سادگی باعث ذوب شدن تیغه‌ها و خراب شدن کیفیت صدای ساز شما خواهد شد.

تمیز کردن ملودیکا

۱. صفحه کلیدهای ملودیکا را به وسیله تکه پارچه نخی تمیز، بدون پرز و کمی مرطوب (با استفاده از آب) تمیز کنید و بعد از استفاده از پارچه مرطوب با استفاده از یک پارچه پنبه‌ای بدون پرز و خشک لکه‌های احتمالی را نیز از بین ببرید. توجه داشته باشید در صورت امکان از دو تکه پارچه مختلف برای کلیدهای سفید و سیاه استفاده کنید و در غیر این صورت اول کلیدهای سفید را تمیز کرده و سپس به کلیدهای سیاه بپردازید. حرکت پارچه روی کلیدها نیز باید به صورت عمودی و بالا به پایین یا بالعکس باشد.

۲. با استفاده از یک فرچه یا برس مویی شکاف‌های بین کلیدها را تمیز کنید تا گرد و غبار احتمالی موجود بین درزها از بین بروند.

۳. لوله دهانه ملودیکا را باز کنید. اگر دهانه ساز شما از جنس پلاستیک است می‌توانید به وسیله آب گرم و صابون آن را شسته و تمیز کنید. و اگر دهانه ساز شما برنجی باشد با استفاده از محلول‌های مخصوص برنجی که در فروشگاه‌های تجهیزات موسیقی موجود هستند اقدام به تمیز کردن این قسمت کنید. پس از خشک شدن لوله دهانه به وسیله یک لوله پاک‌کن، باقی‌مانده رطوبت و گرد و غبار را از ساز خود پاک کنید.

۴. به طور کلی باز کردن بدنه اصلی ملودیکا را به شما توصیه نمی‌کنیم. ولی در صورت نیاز به باز کردن بدنه روش کار به این صورت خواهد بود:
در بعضی از انواع ملودیکاها با باز کردن گیره‌های گوشه‌ی ساز و در بعضی دیگر با باز کردن پیچ های کنار ساز می‌توانید صفحه رویی را از بدنه ساز جدا کنید. حالا با استفاده از تکه‌ای پارچه و اسپری محلول‌های ضدعفونی کننده و جلادهنده صفحه زیرین ساز خود را پاک کنید. پس از پایان این مرحله و اطمینان از خشک بودن همه قسمت‌ها ساز خود را به حالت اول برگردانده و در جعبه قرار دهید.

۰

PREVIOUS POSTSPage 1 of 2NO NEW POSTS