آلبرتو خیناسترا از برجسته‌ترین آهنگسازان آمریکای لاتین در قرن بیستم، در سال ۱۹۱۶ در بوئنوس آیرس به دنیا آمد. خیناسترا آموختن پیانو را از ۷ سالگی آغاز کرد. در ۲۲ سالگی از کنسواتوار ملی بوئنوس آیرس فارغ التحصیل و در سال ۱۹۴۱ وقتی ۲۵ ساله بود استاد آنجا شد. در همان سال با پیانیستی به نام مرسده دو ترو ازدواج کرد و اولین شاگرد خصوصی آهنگسازی‌اش را گرفت. آن شاگر آستور پیاتزولا بود که استادش را |«معلمی عالی، بسیار درون‌گرا و همیشه سیاه‌پوش توصیف کرد.» خیناسترا در سال ۱۹۴۵ با خانواده اش به ایالات متحده رفت و در مرکز موسیقی برکسر در تنگل وود از آرون کوپلند درس گرفت. او از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۱ مدیریت مرکز پژوهش‌های عالی موسیقی در آمریکای لاتین را بر عهده داشت. این مرکز مشوق رویکرد آوانگارد به موسیقی بود. اعضای خارجی هیئت علمی در این مرکز آهنگسازان مشهوری مانند آرون کوپلند بودند. در سال ۱۹۴۷ آلبرتو به آرژانتین بازگشت و در چندین مدرسه معتبر موسیقی تدریس کرد، اما به واسطه مخالفتش با حکومت، دو بار طی دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ مجبور به استعفا از سمت‌های آکادمیک شد. او در سال ۱۹۶۵ از همسر اولش جدا شد و پس از آن با یک زن نوازنده ویولن‌سل به نام ارورا ناتولا (Aurora Natola) ازدواج کرد و برای او سوناتی برای پیانو و ویولن‌سل نوشت.

موسیقی خیناسترا ریتم های نیرومند، ضربان قوی و بافت ارکستری متراکم دارد. سوییت استانسیا یکی از آثار اولیه خیناسترا و مشهورترین اثر او است که ریشه در سنت موسیقی فولک آرژانتینی دارد. او از دهه ۱۹۵۰ مانند بسیاری از آهنگسازان این دوره به نظام دوازده صوتی شونبرگ روی آورد و اولین بار در سونات پیانو شماره ۱ (۱۹۵۲) و سپس در آثار بعدی اش در آن استفاده مرد و طی ۱۲ سال آخر زندگی اش که در سوییس گذشت، بسیاری از آثار نوآورانه اش را ساخت.

خیناسترا از کودکی مجذوب صداهای کوبشی شد. او در اواخر عمر، این خاطره را از کودکی اش تعریف کرد:

یک روز به آشپزخانه رفتم و با دیگ و قابلمه و هر چیز که دستم رسید شروع به نواختن کردم. یک ارکستر آشپزخانه ای! تنبیه شدم. آن ها نمی دانستند که ریشه پانامبی و استانسیا (اولین آثارش برای باله) در همان چیزهایی که آن روز می‌نواختم بود.

موسیقی خیناسترا از دهه ۱۹۵۰ خارج از زادگاهش جلب توجه و تا دهه ۱۹۶۰ چنان اعتباری نصیب او کرد که سه اپرای او دن رودریگو (۱۹۶۴)، بومارتسو (۱۹۶۷) و بئاتریس چنچی (۱۹۷۱) در ایالات متحده به صحنه برده شدند، در حالی که رییس جمهور آرژآنتین آن ها را بیش از حد درگیر مضامین جنسی تشخیص داد و اجرایشان را ممنوع کرد.