به طور کلی، سه دسته اصلی پیکاپ برای گیتارهای الکترونیک استفاده می شوند. البته گاهی کمپانی‌های مختلف با استفاده از تکنولوژی خود تغییراتی در این پیکاپ‌ها به وجود می‌آ‌ورند و رنگ‌های صوتی مختلفی را ارائه می‌کنند. در این نوشته خصوصیات این پیکاپ‌ها و تفاوت‌های آن‌ها با یکدیگر را به اختصار برمی‌شمریم:

سینگل کویل (Single coil)

این نوع پیکاپ قدمتی حدودا ۱۰۰ ساله دارد. این پیکاپ از یک سیم پیچ ۸۰۰۰ دور تشکیل شده است و تعدادی سیم رادمگنت یا میله‌های مغناطیسی (به تعداد سیم های گیتار) در بین آن قرار گرفته‌اند. پیکاپ‌های Single Coil رنگ صوتی شفاف‌تر و روشن‌تری ایجاد می کنند. اما به دلیل دور و سیم پیچ کمتر خود دیستروشن ضعیف‌تری دارند و برای افرادی که می‌خواهند در سبک‌های بلوز و کانتری کار کنند گزینه مناسبی به شمار می‌آیند.

پیکاپ سینگل کویل

P90

این پیکاپ ها دور سیم پیچ بیشتری دارند (۱۰۰۰۰ دور) و در آن‌ها به جای رادمگنت‌ها پیچ قرار داده شده است و خود مگنت‌ها را به شکل دوبل زیر سیم پیچ قرار داده‌اند. با توجه به تعداد دور سیم پیچ‌ها، پیکاپ‌های P90 در مقایسه با نوع اول، پیکاپ های قدرتمندتری هستند و ابعاد بزرگتری دارند. این پیکاپ‌ها برای سبک راک و بلوز مناسب‌ترند. البته برای هارد راک نه!

پیکاپ پی 90

هامباکر (Humbucker)

این نوع از پیکاپ ها تلفیقی از دو دسته قبل هستند. اگرچه سری‌های سینگل کویل و پی ۹۰ صداهای خوبی داشتند اما مشکل هوم همچنان وجود داشت. سازندگان این دو پیکاپ را در کنار یکدیگر قرار دادند و دور سیم پیچ را به پنج هزار دور برای هر کدام تقسیم کردند. آن‌ها یک پلیت یک‌تکه مگنت در زیر این دو قرار دادند و توانستند از مقدار هوم ایجاد شونده بکاهند و دیستروشن واضح تری را به وجود بیاورند. به این ترتیب این پیکاپ ها برای سبک‌های هاردراک و متال گزینه‌های مناسبی هستند.

پیکاپ هامباکر