عبدالقادر مراغه‌ای، موسیقی‌دان ایرانی

عبدالقادر مراغی

عبدالقادر مراغی (مراغه‌ای)، موسیقی‌دان مشهور ایرانی قرن نهم است. او که در مراغه متولد شد، از کودکی به همراه پدر به مجالس عرفانی می‌رفت و به تلاوت قرآن و اشعار شورانگيز می‌پرداخت.

«در انواع فضایل از جمله علم موسيقی ادوار و آواز و خوش‌نویسی به حد کمال رسيده بود و سرآمد همه ابنای زمان خود بود. علاوه بر این، در علم قرائت و شعر نيز متبحر بود، اما شهرت خاص او در موسيقی است. »

عبدالقادر مراغه‌ای را آخرین موسيقیدان بزرگ و وارث موسيقی ایران می دانند. در موسيقی، تالی (پیرو) صفی الدین ارموی بوده است. او آواز را خوش می خواند و عود را نيكو می‌نواخت و در ساختن تصنيف استاد بود. به همين دليل به عبدالقادر گوینده و عودی نیز معروف است. عبدالقادر به تحصيل علوم ریاضی و فن موسيقی بيش از متون دیگر علاقه داشت و تمام کتاب‌ها و رساله‌ها را در این باره جمع‌آوری کرد و پس از مطالعه‌ی دقيق آن‌ها، به جزئيات این فن آگاه شد و در این زمينه، کتاب های مفصل و مشروحی را ترجمه و تأليف کرد.
عبدالقادر در استنباط وزن‌ها و پيدا کردن واژه‌ها و هم‌چنين اختراع نغمه‌ها، مهارت فوق العاده‌ای از خود نشان داده است.

از دستاوردهای عبدالقادر در حوزه‌ی موسیقی ایرانی:

او به یک روایت برای اولین بار در آثار خود به مفهوم مقام در موسیقی ایرانی اشاره کرده است.پ

کتاب‌های او سرشار از اطلاعات دقيق درباره‌ی موسيقی نظری و عملی و سازها و آوازهای قدیم و اقوال موسيقی‌دانان بزرگ به همراه آرا و تحقيقات شخصی اوست. آثار و تأليفات او عبارتند از:
جامع االلحان، کنز اللحان، علم االدوار، مقاصد االلحان، الموسيقی، و زبده االدوار

در دوران ما آثاری بر مبنای موسیقی عبدالقادر ساخته شده‌اند که موسیقی سریال امام علی و آلبوم شوق‌نامه اثر محمدرضا درویشی از آن جمله‌اند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.